Wybór Stefana Batorego na króla Polski i jego traktat pokojowy z sułtanem Muradem III z 1577 roku z perspektywy osmańskiej

Abstrakt

Drugie polskie bezkrólewie otworzyło Stefanowi Batoremu, wojewodzie siedmiogrodzkiemu, możliwość ubiegania się o tron Rzeczypospolitej. W chwili przystąpienia do rywalizacji uchodził on za jednego z najmniej prawdopodobnych kandydatów – i pozostałby nim, gdyby Imperium Osmańskie nie dostrzegło korzyści płynących z udzielenia mu poparcia. Sułtan Murad III oraz wielki wezyr Sokollu Mehmed Pasza, który kierował również polityką zagraniczną Porty, wywierali znaczną presję dyplomatyczną, a niekiedy także militarną, na Rzeczpospolitą. Jednocześnie czynili wszystko, co w ich mocy, aby przekonać znacznie silniejszego i bardziej obiecującego rywala Batorego – cesarza habsburskiego – do uznania wyboru polskich stanów. W rezultacie jednym z pierwszych ważnych posunięć Batorego w polityce zagranicznej było ustabilizowanie stosunków między Polską a Imperium Osmańskim oraz zawarcie traktatu pokojowego, który stał się wzorem dla późniejszych traktatów polsko-osmańskich, a także precedensem dla pierwszej angielsko-osmańskiej umowy handlowej.

Opublikowane
2025-12-31
Jak cytować
Papp, S. (2025). Wybór Stefana Batorego na króla Polski i jego traktat pokojowy z sułtanem Muradem III z 1577 roku z perspektywy osmańskiej. Rocznik Filozoficzny Ignatianum, 31(4), 225-250. https://doi.org/10.35765/rfi.2025.3104.12