Konceptualizacje życia duchowego w kategoriach przestrzennych

perspektywa językoznawczo-kognitywna

Abstrakt

Artykuł analizuje wybrane konceptualizacje przestrzenne życia wewnętrznego i doświadczenia duchowego w pismach Augustyna z Hippony, Juliany z Norwich, Teresy z Ávili, Williama Law oraz Etty Hillesum. Materiał źródłowy obejmuje teksty należące do różnych epok i tradycji chrześcijańskiej duchowości, natomiast literatura przedmiotu to zarówno opracowania z zakresu historii duchowości, jak i prace z językoznawstwa kognitywnego, którego narzędzia wykorzystano podczas analizy. Szczególną uwagę poświęcono schematom wyobrażeniowym pojemnik, centrum–peryferia, góra–dół oraz źródło–ścieżka–cel. Główna teza artykułu głosi, że opisy życia duchowego są głęboko zakorzenione w ucieleśnionym doświadczeniu człowieka i wykorzystują podstawowe struktury poznawcze wywiedzione z doświadczenia przestrzeni, ruchu  i architektury. Przeprowadzone obserwacje pokazują, że te same schematy mogą służyć konceptualizacji różnych aspektów doświadczenia religijnego i nabierać odmiennych znaczeń w zależności od kontekstu teologicznego i duchowego.

Opublikowane
2026-09-30
Jak cytować
Gomola, A. (2026). Konceptualizacje życia duchowego w kategoriach przestrzennych: perspektywa językoznawczo-kognitywna. Rocznik Filozoficzny Ignatianum, 32(3), 157-174. https://doi.org/10.35765/rfi.2026.3203.10