Maximus inter maximos Imperatores
Idealizacja cesarza Kangxi w relacji Tomasza Ignacego Dunina Szpota SJ
Abstrakt
Artykuł analizuje obraz cesarza Kangxi (1661–1722) w relacji polskiego jezuity Tomasza Ignacego Dunina Szpota zachowanej w rękopisie o sygnaturze Jap. Sin. 111. Celem pracy jest ukazanie sposobu przedstawiania władcy w jezuickim piśmiennictwie misyjnym oraz mechanizmów prowadzących do jego idealizacji. Szpot, opierając się na relacjach misjonarzy działających na dworze Qingów, kreśli wizerunek cesarza jako monarchy obdarzonego cechami władcy doskonałego: niezwykłą pamięcią, bystrością umysłu, umiłowaniem nauki oraz zdolnością do roztropnego kierowania państwem. Istotnym elementem tej narracji jest także zainteresowanie cesarza Kangxi naukami europejskimi oraz działalność jezuitów – zwłaszcza Ferdinanda Verbiesta i Thomasa Pereiry – którzy pełnili funkcję jego mistrzów w zakresie matematyki, astronomii i muzyki. Analiza tekstu Szpota pokazuje, że opis ten wpisuje się w charakterystyczny dla relacji misyjnych model idealizowania władców przychylnych działalności jezuitów.
Copyright (c) 2026 Ignatianum University in Cracow
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Rocznik przyjmuje do druku wyłącznie materiały, które nie wchodzą w żaden konflikt interesów, żaden konflikt z prawem autorskim itp. Redakcja prowadzi działania przeciw: plagiatom, ghostwriting1, guest/honorary authorship2 itp. Autor pracy zbiorowej, który jest pierwszy na liście, bierze na siebie odpowiedzialność i ma obowiązek przedstawić wkład wszystkich współautorów. Jeśli publikacja powstała dzięki dedykowanym środkom finansowym, należy ujawnić to np. w Podziękowaniu, przypisie itp. Ew. przedruki wymagają jawnego zgłoszenia i okazania odpowiedniego pozwolenia wydawniczego. Autorzy / Recenzenci nierzetelni narażają się na reakcję właściwą stosownym instytucjom.
______
1 Ma to miejsce, gdy osoba mająca istotny wkład jest pominięta na liście Autorów czy w Podziękowaniu.
2 Zachodzi, gdy na liście autorskiej pojawia się osoba mająca znikomy/żaden udział w pracy.
