Dźwięk jako integralny składnik architektury sakralnej

Abstract

Poza czynnikiem wizualnym czynnik foniczny (akustyka) jest głównym elementem nadającym charakter świątyni (sacrum) i wpływającym na duchowy wymiar przestrzeni sakralnej. Celem artykułu jest zbadanie powiązań między akustyką a architekturą sakralną oraz roli dźwięku w kształtowaniu percepcji wnętrza liturgicznego. Analiza obejmuje literaturę naukową i historyczną dotyczącą akustyki obiektów sakralnych, przykłady zastosowania rezonatorów Helmholtza oraz interpretacje cymatyczne detali architektonicznych, takich jak rozety czy motywy kaplicy Rosslyn. Badanie opiera się na metodzie obserwacji przestrzeni sakralnych, analizie dokumentacji i literatury, a także interpretacji zjawisk cymatycznych i psychoakustycznych. W pracy wykazano, że elementy materialne (forma architektoniczna, ornamentyka) współdziałają z niematerialnymi (percepcja dźwięku, nastrój, multisensoryczność), kształtując tożsamość i funkcjonalność wnętrza sakralnego. Dźwięk oddziałuje na materię i przestrzeń, a świadome projektowanie akustyczne decyduje o zrozumiałości mowy, walorach muzycznych i duchowym odbiorze przestrzeni. Wnioski podkreślają konieczność integracji projektowania akustycznego z architekturą oraz wykorzystania detali architektonicznych jako narzędzi modulacji dźwięku.

Pubblicato
2025-12-31
Come citare
Telatycka, A. (2025). Dźwięk jako integralny składnik architektury sakralnej. Rocznik Filozoficzny Ignatianum, 31(4), 639-656. https://doi.org/10.35765/rfi.2025.3104.30