Eden i Dilmun w tradycjach religijnych Bliskiego Wschodu
komparatystyczne studium tradycji judeochrześcijańskiej i sumeryjskiej
Abstrakt
Bliskowschodnie mitologie zawierają wiele podobnych konceptów, w tym ten o miejscu znajdującym się na wschodzie, gdzie nie występują zjawiska takie jak śmierć, głód czy cierpienie. Najbardziej znanym przykładem takiego miejsca w naszym kręgu kulturowym jest starotestamentowy opis ogrodu Eden, czyli raju w tradycji judeochrześcijańskiej. Tekst ten zawiera wiele bezpośrednich podobieństw do znacznie starszego tekstu kultury sumeryjskiej – mitu Enki i Ninhursanga. W niniejszej pracy przeprowadzano krótką analizę obu tekstów w nurcie komparatystycznym, wskazując na zasadnicze podobieństwa i różnice między nimi. Jak wykazano, oba teksty bazują na analogicznym rdzeniu strukturalnym, przy znaczących różnicach kontekstualnych.
Bibliografia
Al-Nashef, K. (1986). The Deities of Dilmun. W: Bahrain through the ages. The Archaeology. London, New York: KPI, 340–366.
Alster, B. (1983). Dilmun, Bahrain, and the alleged Paradise in Sumerian myth and literature. W: D.T. Potts (red.), Dilmun. New Studies in the Archaeology and Early History of Bahrain. Berlin: D. Reimer Verlag, 39–74.
Bibby, G. (1986). The land of Dilmun is holy... W: S.H.A. al-Khalifa i M. Rice (red.), Bahrain through the ages: The Archaeology. Londyn, Nowy Jork: KPI, 192–194.
Black, J. i Green, A. (1992). Gods, Demons and Symbols of Ancient Mesopo-tamia: An Illustrated Dictionary. Austin: University of Texas Press.
Dickson, K. (2007). Enki and Ninhursag: The trickster in paradise. Journal of Near Eastern Studies, 66(1), 1–32.
Encyklopedia Britannica. Pozyskano z: https://www.britannica.com/topic/Genesis-Old-Testament (dostęp: 12.11.2023).
Højlund, F. (2007). The Burial Mounds of Bahrain. Social complexity in Early Dilmun. Moesgaard: Jutland Archaeological Society Publications.
Jankowski, A., Stachowiak, L. i Romaniuk, K. (red.) (1971). Pismo Święte Sta-rego i Nowego Testamentu w przekładzie z języków oryginalnych (II). Poz-nań – Warszawa: Pallottinum.
Kramer, S.N. (1963). Dilmun: Quest for Paradise. Antiquity, 37(146), 111–115.
Lamberg-Karlovsky, C.C. (1982). Dilmun: Gateway to Immortality. Journal of Near Eastern Studies, 41(1), 45–50.
Lamberg-Karlovsky, C.C. (1986). Death in Dilmun. W: Bahrain through the ages. The Archaeology. London, New York: KPI, 157–164.
Larsen, C.E. (1983). Life and Land use on the Bahrain Island: The Geoarchaeology of an Ancient Society. Chicago: University of Chicago Press.
Łyczkowska, K. i Szarzyńska, K. (1981). Mitologia Mezopotamii. Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe.
Majchrzak, D. (2022). „Kraj Dilmun jest czysty, kraj Dilmun jest nieskalany” – Północno-wschodnie wybrzeże Półwyspu Arabskiego jako pierwowzór raju? W: J. Marszałek-Kawa i K. Chałubińska-Jentkiewicz (red.), Bliski Wschód – od Edenu do cyberzagrożeń. Toruń: Adam Marszałek, 86–108.
Potts, D. (1983). Dilmun: Where and When? Journal of the Bahrain Historical and Archaeological Society, II, 15–19.
Szarzyńska, K. (2000). Antologia Literatury Mezopotamskiej: Mity Sumeryjskie, red. M. Kapełuś. Warszawa: Agade.
Copyright (c) 2026 Perspektywy Kultury

Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.
Autor, zgłaszając swój artykuł, wyraża zgodę na korzystanie przez Wydawnictwo Uniwersystet Ignatianum z utworu na następujących polach eksploatacji:
- utrwalania utworu w formie papierowej, a także na nośniku cyfrowym lub magnetycznym;
- zwielokrotnienia utworu dowolną techniką, bez ograniczenia ilości wydań i liczby egzemplarzy;
- rozpowszechniania utworu i jego zwielokrotnionych egzemplarzy na jakimkolwiek nośniku, w tym wprowadzenia do obrotu, sprzedaży, użyczenia, najmu;
- wprowadzenia utworu do pamięci komputera;
- rozpowszechniania utworu w sieciach informatycznych, w tym w sieci Internet;
- publicznego wykonania, wystawienia, wyświetlenia, odtworzenia oraz nadawania i reemitowania, a także publicznego udostępniania utworu w taki sposób, aby każdy mógł mieć do niego dostęp w miejscu i czasie przez siebie wybranym.
Wydawca zobowiązuje się szanować osobiste prawa autorskie do utworu.
