Edukacja medialna jako zaniedbany element polityki zdrowia publicznego w Polsce

analiza działalności Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji w latach 1994–2021

Abstrakt

Celem artykułu jest ocena roli edukacji medialnej jako zaniedbywanego elementu polityki zdrowia publicznego w Polsce na przykładzie działań Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji (dalej KRRiT). W badaniu zastosowano analizę jakościową sprawozdań rocznych wydawanych przez KRRiT w latach 1993–2021, koncentrując się na tym, jak inicjatywy edukacji medialnej są prezentowane i wdrażane. W badaniu stwierdzono, że mimo iż KRRiT jest prawnie odpowiedzialna za edukację medialną w Polsce, jej działania w tym obszarze wydają się marginalne, niespójne i pozbawione długofalowej strategii. Artykuł ujawnia znaczącą lukę między badaniami naukowymi pokazującymi związki między korzystaniem z mediów i dobrostanem a podejściem KRRiT do edukacji medialnej, które pomija ten ważny aspekt. Wyniki wskazują, że edukacja medialna w Polsce nie jest skutecznie koordynowana na poziomie państwa i nie uwzględnia kwestii dobrostanu, co wskazuje na poważny brak w polityce zdrowia publicznego. Badanie to przyczynia się do zrozumienia instytucjonalnych barier w skutecznym wdrażaniu edukacji medialnej i argumentuje za włączeniem kompetencji medialnych jako istotnego elementu strategii zdrowia publicznego.