Tom 21 Nr 2(81) (2026): Profilaktyka logopedyczna w teorii i praktyce

Profilaktyka logopedyczna stanowi integralną część praktyki logopedycznej – obok diagnozy i terapii – i ma kluczowe znaczenie dla zapobiegania zaburzeniom komunikacji, języka i mowy. Jej działania obejmują zarówno promocję prawidłowego rozwoju mowy, jak i wczesne wykrywanie nieprawidłowości oraz wspieranie osób już zdiagnozowanych, by ograniczyć negatywne skutki zaburzeń. Współczesne rozumienie profilaktyki zakłada jej realizację na trzech poziomach: jako profilaktykę pierwotną – skierowaną do ogółu społeczeństwa, wtórną – ukierunkowaną na wczesne wykrywanie trudności, oraz trzeciorzędową – wspomagającą osoby z rozpoznanymi już zaburzeniami. Stwarza to przestrzeń do różnorodnych oddziaływań: od uniwersalnych działań edukacyjnych i informacyjnych, przez badania przesiewowe, po działania wspomagające i terapeutyczne.